خیره به نور ماه شب ، غوطه ورم به فکر تو
دلم زبانی شعله ور ، شد آتشی به ذکر تو
تو در وجود تیره ام ، هجوم یک گلایه ای
در این کسوف بی کسی ،سکوت سرد سایه ای
بیا به باطنم ببین چو آسمان شب سیاه
بیا ستاره ای بشو فراتر از فروغ ماه
من از تبار آسمان به زیر خاک رسیده ام
به جز وجود نا امید ، نشانه ای ندیده ام
من از غبار زندگی ، شدم چو دود شهرمان
جایی که ظالمان شوند ، چو پهلوان و قهرمان !
بگو چرا تو رفته ای ، پاکی روح و جان من
بهار باورم تویی ، چرا شدی خزان من؟
پلیدی درون من، تو را کشیده بر صلیب
از این حضور پاک تو مرا نموده بی نصیب
نظاره کن به ذات من که برزخ دو عالمم
بیا دوباره در دلم ، که بی تو در جهنمم...
